มโนธรรม

ศ. กีรติ บุญเจือ

เราเคยรู้มาว่า มโนธรรม คือเสียงของพระเจ้าในจิตใจของเรา ผู้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าก็มีเสียงมโนธรรมเหมือนกัน เป็นเสียงที่บอกให้รู้ว่าอะไรควรหลีกเลี่ยงจึงจะได้ชื่อว่าเป็นคนดี หากฝ่าฝืนก็จะรู้สึกละอายใจ จึงเรียกได้อีกอย่างหนึ่งว่า มีหิริโอตัปปะประจำใจ
คัมภีร์ไบเบิ้ลกล่าวว่าพระเจ้าได้ทรงสร้างมนุษย์ตามพระฉายาของพระองค์ ซึ่งหมายความว่าให้มีปัญญารู้ดีรู้ชั่ว รู้อะไรควรอะไรไม่ควรอยู่ในตัวเอง ก็คือมีมโนธรรมอยู่ในปัญญาอันเป็นฉายาของพระเจ้าอยู่แล้ว

ที่บอกต่อไปว่ามีต้นไม้รู้ดีรู้ชั่วอยู่กลางสวนอุทยาน ก็เป็นเหมือนอนุสรณ์เตือนสติผู้เดินผ่านไปมาได้ตระหนักถึงหน้าที่ว่าจะต้องปฏิบัติตามมโนธรรมอยู่เสมอ

ที่ทรงห้ามมิให้เก็บผลไปกินก็เพราะต้องการให้เห็นความสำคัญของมโนธรม พึงเทิดทูนไว้เป็นอนุสรณ์เตือนใจอันศักดิ์สิทธิ์ไม่ควรลดคุณค่าลงมาเป็นสิ่งใช้สอยบำเรอร่างกาย ซึ่งมีผลไม้อื่นอีกมากมายที่จะใช้สอยได้

ตราบใดที่มนุษย์เทิดทูนมโนธรรมเป็นเกณฑ์บรรทัดฐานของชีวิต จะอยู่ดีมีสุข

การที่เอวาถูกล่อลวงให้กินผลมโนธรรมนั้น มิใช่เพราะอยากรู้ดีรู้ชั่ว เพราะรู้อยู่แล้วในมโนธรรมที่มีอยู่ แต่กินเพราะอยากจะเป็นนายเหนือมโนธรรม อยากเอามโนธรรมมาใช้ตอบสนองบำเรอความต้องการของตนเอง

มโนธรรมอันควรเป็นไปตามเหตุผลของพระเจ้า ก็กลายเป็นมโนธรรมความต้องการไปตามเหตุผลของมนุษย์ผู้มีอำนาจบังคับบัญชา

กลายเป็นบาปของมนุษยชาติที่กดทับมนุษยชาติเรื่อยมาตั้งแต่เริ่มมีคนเด็ดผลมโนธรรมนั้นมากิน และกินมาเรื่อยๆจนถึงทุกวันนี้ จนกว่าจะมีผู้มาปลดปล่อยให้มโนธรรมเป็นจริง ศักดิ์สิทธิ์เหนือกิเลสใดตามเดิม